درباره میرحسین موسوی


1- میرحسین موسوی سابقه مبارزاتی و انقلابی قبل از انقلاب ندارد.
2- او از اعضای یک جریان مسلمان مبارز به رهبری حبیب الله پیمان بود که افکار و اندیشه های التقاطی تلفیقی از اسلام و سوسیالیسم داشت. «سوسیالیسم اسلامی، سوسیال دموکراسی و ضد امپریالیسم» مبنای فکری این جنبش بود.
3- با پیروزی انقلاب اسلامی
موسوی به دعوت عمومی رهبری جمهوری اسلامی ایران به عضویت شورای مرکزی حزب و سردبیر روزنامه جمهوری اسلامی ایران درآمد.
4. برخی مواضع روزنامه و یادداشت های موسوی و نیز افکار و عقاید او در حزب، به تدریج باعث ایجاد اختلاف و اختلاف در تشکل ها و روزنامه ها شد و رشد این اختلاف نظر و نیز برخی رویه ها و مواضع عمومی حزب. منجر به درخواست دو مؤسس (آیت الله خامنه ای و آیت الله هاشمی رفسنجانی) و موافقت امام خمینی (ره) برای اعلام خاتمه حزب شد.
5- موسوی زمانی با حمایت اکثریت مجلس به نخست وزیری رسید که در دستان جریان چپی بود که امروز اصلاح طلب نامیده می شود و با وجود مخالفت رئیس جمهور. (در آن زمان به جای نظام ریاستی، نظام پارلمانی حاکم بود).
6 در مجلس 99 نفر به نخست وزیری او رای منفی دادند. موسوی در طول 8 سال نخست وزیری خود بیش از 600 اخطار از رئیس جمهور به دلیل عدم رعایت قانون دریافت کرد.
7. شرایط نظامی کشور، نیاز به ثبات اداری، برتری بی چون و چرای چپ در دولت، مجلس و قوه قضائیه و نیز برخی عوامل دیگر، امام را مجبور به حمایت از نخست وزیری کرد.
8. رفتار رادیکال موسوی، عدم هماهنگی با رئیس جمهور و… باعث شد موسوی برای فرار، خشونت سیاسی و حبس خانگی چند روزه را انتخاب کند. امام خمینی (ره) در پیامی خطاب به موسوی فرمودند: «در دوران شهادت و جنگ جوانان، جای خشونت و تواضع کجاست؟ اگر بخشی از خدمات شما نبود، با شما انقلابی برخورد می کردم.»
9- موسوی بعد از نخست وزیری مورد محبت و احترام آیت الله خامنه ای قرار گرفت، از رایزنی های سیاسی رهبری، عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام و… که موسوی هر پستی را یکی پس از دیگری رها کرد؟!
10. موسوی در انتخابات 88 کاندیدای ریاست جمهوری شد. او در رقابت های انتخاباتی شکست خورد و به دروغ خود را پیروز انتخابات اعلام کرد و این سرآغاز ناآرامی و 8 ماه ناآرامی و هرج و مرج در کشور بود و باعث شادی ضد انقلابیون، سلطنت طلبان و دشمنان کشور شد.

ادعای انقلابی بودن در عین انقلابی ماندن و پاسداری از ارزش های نظام و آرمان و راه شهدا یک عمل است نه اظهارنظر.
اگرچه حیات اجتماعی و سیاسی میرحسین موسوی در همان سال 88 به پایان رسید. اما در دستور کار جنبش اصلاح طلبی ارزش دارد که برای همیشه تکلیف آن در برابر افرادی چون موسوی تاج زاده روشن شود.