درباره واکنش داخلی به راهپیمایی برلین


ابوالفضل نجیب روزنامه نگار در مطلبی که در اختیار انصاف نیوز قرار داده است، درباره برخی واکنش های رسانه های داخلی به تجمع در برلین نوشت:

تجمع شنبه ایرانیان در برلین، بدون توجه به تعداد، کیفیت و ترکیب شرکت کنندگان این رویداد، با واکنش سریع و طبق معمول با عجله رسانه های دولتی همراه بود. جدای از واکنش روزنامه جوان به این جلسه که با تهدیدات علنی دولت آلمان همراه بود و علیرغم ارقام ارائه شده که تلاش می کرد تعداد معترضان کمرنگ شود و البته رویکرد مخدوش صدا و سیما و تلویزیون، اما آنچه مهم ترین تلاش و تأکید برخی رسانه ها را بر فرماندهی و عاملیت «سازمان خلق مجاهدین خلق» یا به قول رایج «منافقین» در کنار نیروهای مخالف جمهوری اسلامی از جمله سلطنت طلبان نشان داد. ، جنبش های چپ و به تعبیر این رسانه ها، گروه های تجزیه طلب و همچنین طیف های مختلف جنبش های دگرباشان جنسی و فمینیستی.

از جمله موارد در این خصوص می توان به مقاله سایت تسنیم اشاره کرد که نوشته بود: «علاوه بر حضور همجنس گرایان و تجزیه طلبان، اوج شرم اپوزیسیون فراهم کردن بستری برای گروهک منافقین بود که به دلیل نفرت از این گروهک در داخل کشور، تاکنون سعی کرده‌اند مرزهایی با خود داشته باشند، اما بخشی از مراسم نیز در دست چپ‌ها، گروهک منافقین و حامیانشان بود».

حداقل به عنوان یک اطلاع‌رسان در مورد ارتباط «سازمان خلق مجاهدین خلق» با جنبش‌های مخالف و بی‌تفاوتی (اگر نگوییم نفرت) شهروندان عادی ساکن اروپا و آمریکا نسبت به سازمان مجاهدین و با استناد به حقایق موجود، می توان ادعا کرد که مجمع اخیر کردها هیچ ربطی به خاستگاه ایدئولوژیک خود و حتی تاکتیک های زیگزاگ و موج سواری معمول این سازمان در جهت گسترش سیاسی نداشته است. شکی نیست که این سازمان به هر قیمتی سعی در مصادره اعتراضات داخلی دارد، حتی اگر پوشش گزینشی در رسانه های موسوم به «سیما آزادی» باشد. از مصادیق مناسب این رویکرد می توان به حذف عمدی اعتراضات به اجباری بودن حجاب و حذف مضاعف تصاویر مرتبط با حذف حجاب توسط برخی معترضان اشاره کرد. همچنین حذف برخی شعارها مبنی بر بازگشت رژیم شاه به ایران. و البته طرح برخی شعارها که به طور غیرمستقیم رنگ و بوی دشمنی با رژیم گذشته را در پی داشت.

جدای از این حقایق و نشانه ها، باید به خاطر داشت که اگر تظاهرات اخیر برلین را در نظر بگیریم، فراتر از هر گونه اختلاف نظر در مورد کمیت و کیفیت آن، حداقل از دیدگاه رسانه های خارجی، بزرگترین تجمع و اهمیت آن از نظر رسانه های خارجی است. از دیدگاه، به یاد داشته باشید که این تجمع حتی در قالب یک خبر ساده در رادیو و تلویزیون “مجاهدین خلق” منعکس نشد. حتی در شرایطی که اکثر رسانه ها و شبکه های فارسی زبان از جمله بی بی سی، صدای آمریکا، اینترنشنال و… به طور مستقیم این مراسم را پوشش می دادند، مجاهدان سیمایی مشغول بازگویی وقایع اوین قبل و بعد از انقلاب بودند. خاطرات رجوی از اوین به پایان رسید.

علت انفعال آنها در قبال این راهپیمایی را باید در درجه اول موضع توتالیتر و هژمونیک سازمان بر تمامی جنبش های مخالف دانست. به اینها روح تمامیت خواهی، جزم گرایی و جزم گرایی ایدئولوژیک سازمانی را هم اضافه کنید که علیرغم همه اظهارات مبنی بر احترام به صدا و انتخاب مردم همچنان بر انتصاب مریم مهرتابان به عنوان رئیس دولت آینده تاکید و اصرار دارد. علاوه بر این، حضور یک رهبر عقیدتی که همانطور که مهدی ابریشمچی تاکید می کند، ربطی به پایین دستان خود ندارد و فقط در پیشگاه خداوند پاسخگو است.

علاوه بر این، این سازمان در چهل سال گذشته و زندگی در اروپا، با وجود منابع مالی نامحدود و سیستم رسانه ای گسترده، نتوانسته است اجتماع چند هزار نفری ایرانی را گرد هم بیاورد. برای اطلاع شما یادآور می شوم مهم ترین گردهمایی سالانه سازمان در چند دهه گذشته، نشست ویلپنت در پاریس و در سالن سرپوشیده بوده که به گفته مطلعین حداکثر ظرفیت آن پنج هزار نفر است. هر چند پر شدن آن سالن با 5000 نفر سابقه مفصلی دارد که در این داستان کوتاه نمی توان گفت. به اینها کمپین حداقل دو دهه سازمان در فضای مجازی و رسانه ای علیه رضا پهلوی و پس از آن که به هر دلیلی سلطه رجوی را رد کرد و موضع صریحی علیه او گرفت را نیز اضافه کنید. به این موارد می‌توان ده‌ها دلیل ریز و درشت مخالفت مجاهدین را نه تنها با جریان‌های مختلف بازگشت رژیم سابق، بلکه با نزدیک‌ترین متحد استراتژیک آن یعنی سازمان فدائیان خلق و دیگر جریان‌های چپ اضافه کرد. از جمله حزب دمکرات، گروه حکمتیست و غیره.

برخلاف ادعای تسنیم و سایر رسانه های داخلی در مورد اقتدار و عاملیت سازمان در این جلسه، یادآور می شوم که این گفته با غرض ورزی (همانطور که همیشه در مرجعیت و عاملیت اعتراضات داخلی مطرح می شود) است. نتیجه چیزی جز تهمت نیست، شامل جریانی نمی شود که سال هاست جامعه داخل و خارج ایران تجربه می کند. هر چند هیچ اثری از حضور مجاهدین در این نشست برلین نیست.

انتهای پیام