عبور از موانع ترافیکی فعال


مردی با ژاکت قرمز با کوله پشتی در حال دوچرخه سواری است

حمل و نقل فعال مزایای زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی قابل توجهی دارد. تشویق فعالیت های فعال حمل و نقل ، از جمله پیاده روی ، دوچرخه سواری و ویلچر یا چرخ دستی ، می تواند فعالیت بدنی را افزایش دهد ، از نظر اقتصادی هم برای افراد و هم برای جامعه مفید باشد و در کاهش آلودگی هوا نقش ایفا کند.

در برخی مناطق ، حمل و نقل فعال می تواند استفاده از وسایل نقلیه موتوری را کاملاً تغییر دهد. به طور معمول ، فعالیت بدنی را می توان با اتومبیل یا وسایل نقلیه عمومی ترکیب کرد تا بخش هایی از سفر تغییر کند. با این حال ، مشارکت در حمل و نقل فعال بین جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. این نابرابری ارتباط زیادی با موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی دارد که مانع پذیرش حمل و نقل فعال می شود. برای تشویق مردم به استفاده از وسایل حمل و نقل فعال ، مهم است که این موانع را شناسایی و برطرف کنیم.

یک مانع برای حمل و نقل فعال در دسترس بودن منابع و زیرساخت ها برای واقع بینانه تر شدن جامعه است. به عنوان مثال ، شاخص تناسب اندام آمریکا شامل نمره پیاده روی است که بر اساس میزان پیاده روی و انجام کار بر خلاف نیازهای یک ماشین استوار است. شهرهای بزرگتر نسبت به شهرهای کوچکتر که تراکم کمتری دارند و دسترسی کمتری به پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری و حمل و نقل عمومی دارند ، امتیازات بیشتری برای عابران پیاده دارند.

سایر عوامل م theثر بر تصمیم پیاده روی و دوچرخه سواری شامل دسترسی و شرایط پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، مسیرهای چند خطی و انواع وسایل حمل و نقل عمومی است. همچنین وجود پارکینگ و انبار دوچرخه و محل تعویض لباس و دوش بعد از رفت و آمد از موانع مهم احتمالی است. دسترسی به این وسایل می تواند تصمیم برای پیاده روی یا دوچرخه سواری را برای حمل و نقل آسانتر کند.

یکی دیگر از موانع ترافیک فعال ، امنیت واقعی و درک شده است. در برخی از شهرها ، زیرساخت ها و فرهنگ اولیه آن را برای عابران پیاده و دوچرخه سواران ایمن تر می کند ، بنابراین مرگ و میر عابران پیاده کمتر است و افراد و خانواده ها بیشتر فعال می شوند. کمبود پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، عبور ایمن از خیابانها و نور کافی قطعاً منجر به مشارکت کمتر در تردد فعال می شود. علاوه بر این ، به دلیل “ایمنی در تعداد” ، مکانهایی که پیاده روی و دوچرخه سواری بیشتر در آنها رایج است ، ایمن تر هستند زیرا رانندگان از حضور آنها آگاه تر هستند. وقتی دوچرخه سواران و عابران پیاده کمتر دیده می شوند ، رانندگان ممکن است آنقدر هوشیار نباشند که این امر ایمنی را بیشتر نگران می کند.

فقدان فرهنگ niti جامعه می تواند به مانعی در حمل و نقل فعال تبدیل شود. در مکانهایی که حمل و نقل فعال و استفاده از وسایل نقلیه عمومی ایده آل است ، مردم بیشتر احتمال دارد ماشین خود را در خانه بگذارند و پیاده یا دوچرخه یا برای کار یا سفرهای تفریحی حرکت کنند. متأسفانه بسیاری از مردم احساس می کنند که جامعه آنها از حمل و نقل فعال پشتیبانی نمی کند ، چه به دلیل نبود زیرساخت های اولیه و چه به دلیل نگرش شهروندان. تقریباً تعداد کمی از مردم عادت حمل و نقل فعال را آغاز یا حفظ می کنند در صورتی که به طور گسترده مورد پذیرش قرار نگرفته و توسط قوانین یا سیاست های جامعه پشتیبانی نمی شود.

عوامل شخصی نیز می توانند یک عامل محدود کننده باشند. اعتقاد افراد به مزایای بهداشتی ، زیست محیطی و اقتصادی می تواند بر تصمیم آنها برای مشارکت در حمل و نقل فعال تأثیر بگذارد. زمان اضافی برای پیاده روی یا دوچرخه سواری به جای رانندگی نیز مانعی است ، اما جالب است بدانید که اکثر مردم زمان مورد نیاز برای سفرهای فعال را بیش از حد برآورد می کنند. تناسب اندام و توانایی فرد برای طی مسافت های طولانی با پای پیاده یا دوچرخه نیز می تواند نگران کننده باشد ، به خصوص اگر سفر شامل کوه باشد. ترکیب پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی یا استفاده از دوچرخه با کمک برقی در سفرهای طولانی می تواند از شدت آن بکاهد و سرگرم کننده تر شود. اگرچه حمل و نقل فعال تقریباً همیشه ارزان تر از رانندگی با ماشین است ، اما هزینه دوچرخه و سایر تجهیزات می تواند برخی از آنها را از ابتدا محدود کند. مشوق های مالی برای خرید و فروش دوچرخه می تواند این نگرانی را برطرف کند. در نهایت ، آب و هوا می تواند ملاحظات مهمی باشد. آب و هوای گرم ، سرد یا بارانی می تواند به طور معقولی تردد فعال را محدود کند ، به ویژه هنگامی که لباس حرفه ای را در نظر بگیرید.

بسیاری از این موانع را می توان با آگاهی از مزایای سفرهای فعال ، در دسترس بودن زیرساخت های اولیه ، وسایل پشتیبانی از پیاده روی و دوچرخه سواری و نکاتی برای ایمن تر و راحت تر حمل و نقل فعال برطرف کرد. حمایت از تغییر سیاست ها و محیط ساخته شده می تواند به عنوان یک تلاش زمینی مثر باشد. آموزش رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران در مورد قوانین راهنمایی و رانندگی و ایمنی می تواند به تغییر فرهنگ کمک کند. و آشکار ساختن حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری از طریق کاهش رویدادهای “خیابان باز” می تواند آگاهی را افزایش داده و ترافیک فعال را عادی کند. در نهایت ، گسترش دسترسی به حمل و نقل فعال می تواند جوامع را عادل تر ، سالم تر و از نظر اقتصادی قوی تر کند.

نویسنده: Brian B. Parr ، PhD ، FACSM ، ACSM-CEP ، دانشگاه کارولینای جنوبی آیکن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *